Co ciekawe, współczesna nauka zbadała tę różnicę. Istnieje wskaźnik zwany stosunkiem 2D:4D, który porównuje długość palca wskazującego (2D) i serdecznego (4D). Stosunek ten kształtuje się w łonie matki pod wpływem hormonów.
Niektóre badania wskazują, że osoby z dłuższym palcem serdecznym niż wskazującym wykazują się większą pewnością siebie, determinacją, zdolnościami strategicznymi i zdolnościami przywódczymi.
Ale jest coś, czego biologia nie potrafi do końca wyjaśnić: dlaczego wiele z tych osób wykazuje również szczególną głębię emocjonalną, naturalną skłonność do szczerości i empatii oraz niezwykłą wewnętrzną odporność.
Tutaj starożytna mądrość oferuje inną perspektywę.
„Niewidzialny kontrakt” duszy
Zgodnie ze starożytnymi tradycjami tybetańskimi i wschodnimi, niektóre dusze powracają, aby dokończyć to, co pozostawiły niedokończone.
Dłuższy palec serdeczny uważano za „delikatny znak”, znak, że dusza podjęła zobowiązanie wobec siebie: nie powtarzać błędów z przeszłości, działać uczciwie, pomagać tam, gdzie wcześniej była obojętna, dokończyć to, co kiedyś pozostało niedokończone.
Osoby posiadające tę cechę często zauważają coś ciekawego w swoim życiu:
Muszą stawić czoła trudniejszym próbom niż inni.
Przeżywają straty i zdrady, które wydają się przytłaczające.
Czują się zobowiązani do dokonywania wyborów właściwych, nawet jeśli jest to trudne.
Jednak obok trudności pojawia się głębokie poczucie sensu. Jakby pomimo bólu wszystko miało jakiś cel.
