„My wszyscy?” zapytała Tessa.
„Tak” – powiedziałem. „Wszyscy. Nie interesuje mnie tylko jeden.”
Jej usta lekko drgnęły. „A co, jeśli zmienisz zdanie?”
„Nie zrobię tego. Już wystarczająco dużo osób ci to zrobiło.”
Ruby wyjrzała. „Masz jakieś przekąski?”
Uśmiechnąłem się. „Tak, zawsze mam jakieś przekąski”.
Karen cicho się zaśmiała za moimi plecami.
Potem był sąd.
Sędzia zapytał: „Panie Ross, czy rozumie pan, że bierze pan na siebie pełną odpowiedzialność prawną i finansową za czwórkę małoletnich dzieci?”
„Tak, Wasza Wysokość” – odpowiedziałem. Byłem przerażony, ale mówiłem poważnie.
W dniu, w którym się wprowadzili, cisza w moim domu zniknęła. Cztery pary butów przy drzwiach. Cztery plecaki rzucone na stertę.
Pierwsze kilka tygodni było trudnych.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
