W pokoju Liana opowiadała pielęgniarce Jessice o pluszakach, które miała w domu, gdy dr Elena Cruz wróciła z tabletem w dłoni. „Mamy wstępne wyniki” – powiedziała zebranym dorosłym. Badania krwi Liliany wykazują oznaki infekcji i stanu zapalnego. Będziemy potrzebować bardziej szczegółowych badań, w tym USG jamy brzusznej. „Infekcja” – powtórzyła z niepokojem Saraí. „Jaki rodzaj infekcji? Musimy to potwierdzić” – wyjaśniła lekarka. „To może być wiele czynników. Muszę też dowiedzieć się więcej o stanie jej domu, źródle wody, miejscach, w których przygotowuje jedzenie i tak dalej”.
Miguel zesztywniał. „Co pan sugeruje?” „Nic nie sugeruję, panie Ramírez. Próbuję zidentyfikować potencjalne źródła zakażenia, abym mógł odpowiednio leczyć pana córkę”. Funkcjonariusz José López, który obserwował w milczeniu, zrobił krok naprzód. „Za pana pozwoleniem, chciałbym sprawdzić pański dom. To może pomóc lekarzom szybciej ustalić przyczynę”. Zanim Miguel zdążył odpowiedzieć, zadzwonił telefon. To było jego drugie zadanie: zapytać ją, dlaczego nie zgłosiła się na służbę.
„Nie mogę dziś przyjść” – powiedziała napiętym głosem. „Moja córka jest w szpitalu”. Po chwili słuchania jej twarz pociemniała. „Ale potrzebuję tej pracy. Czy mogę nadrobić godziny?” „Halo”. Spojrzała na telefon. Rozłączył się. „Chyba właśnie mnie zwolniłeś”. Saray wzięła ją za rękę, ze łzami w oczach. „Co teraz zrobimy?” Emma wymieniła spojrzenia z oficerem Lopezem. „Panie i pani Ramirez, istnieją programy ratunkowe, które pomogą wam przetrwać ten kryzys”.
Pozwólcie mi zadzwonić. Podczas gdy dorośli rozmawiali przyciszonymi głosami, Liliana obserwowała ich z łóżka, szeroko otwartymi z niepokoju oczami. Nie miała zamiaru sprawiać tyle kłopotów dzwoniąc pod numer 911. Chciała tylko, żeby ból brzucha minął. Na zewnątrz pokoju pielęgniarka podeszła do dr Cruza, ale z innym skutkiem. Lekarka zmarszczyła brwi, czytając gazetę. „Zadzwoń do Raimundo Castro” – powiedziała cicho do funkcjonariusza Lópeza.
Musimy natychmiast sprawdzić instalację hydrauliczną w twoim domu. Następnego ranka słońce rzucało długie cienie na zielone sosny, gdy Raimundo Castro układał owoce i warzywa na targu. W wieku 52 lat miał ręce spracowane przez całe życie. Wdowiec od pięciu lat, odnalazł sens w pomaganiu innym, zwłaszcza rodzinie Ramírez, która przypomniała mu o jego własnych zmaganiach z samotnym wychowywaniem córki po śmierci żony.
Gdy usłyszał to jego przełożony…
Raimundo odwrócił się i zobaczył oficera José Lópeza czekającego na niego przy wejściu. „Raimundo Castro, muszę z tobą porozmawiać o rodzinie Ramírezów”. Wyraz twarzy Raimunda Castro zmienił się z zaskoczenia w zaniepokojenie. „Wszystko w porządku. Czy coś jest nie tak z Sarí? Chodzi o Lilianę. Jest w szpitalu”. Twarz Raimunda zbladła. „Szpitalu, co się stało? Cierpi na ostrą chorobę. Mówiła, że ostatnio przyniosłeś jej jedzenie”. Raimundo szybko skinął głową.
W zeszły wtorek. Miguel popełnił samobójstwo w pracy z powodu stanu Saray. Chciałem mu tylko pomóc”. Nagle otworzył oczy. „Czekaj”. „Nie sądzisz, że rozważam każdą możliwość?” – powiedział spokojnie oficer José López. „Lekarze muszą dokładnie wiedzieć, co ostatnio jadła Liliana”. Raimundo potarł czoło. „Przyniosłem im artykuły spożywcze, podstawowe produkty, zwłaszcza bolillos, masło orzechowe, owoce, które miały zniknąć z półek. A, i kilka gotowych dań z supermarketu”.
„Zrobiła coś dla Liliany. Tylko ciasto, masło orzechowe i banan. To było jej ulubione danie”. Głos Raimunda załamał się. „Panie policjancie, nigdy bym tej dziewczyny nie skrzywdził. Musimy też wiedzieć, co się dzieje w jej domu. Była tam ostatnio”. Raimundo zawahał się. „Tak, kilka razy. Miguel prosił mnie, żebym sprawdził zlew w kuchni. Był zatkany, a nie stać go było na hydraulika”. Jego twarz pociemniała. „To miejsce nie nadaje się dla rodziny. Właściciel, Lorenzo Jiménez, nigdy niczego nie naprawia”.
Zobaczyłam wilgotne plamy na suficie i dziwny zapach w łazience. Oficer López robił notatki. Czy mogłaby pani przyjść do szpitala? Lekarze mogą mieć pytania. W Szpitalu Ogólnym Pinos Verdes Emma Martínez była z Lilianą, podczas gdy jej rodzice rozmawiali z dr Eleną Cruz na korytarzu. Dziewczynka kolorowała rysunek domu otoczonego kwiatami. „Jest piękny, Liliana” – skomentowała Emma. „To twój dom”. Liliana pokręciła głową. „To nie jest dom, jakiego pragnę, z ogrodem dla mamy i dużą kuchnią, żeby tata nie musiał tak ciężko pracować”.
Serce Emmy zamarło. „Podoba ci się teraz twój dom?” „Dobrze” – Liliana wzruszyła ramionami. „Ale woda ma dziwny smak, a pod zlewem czasem gnieżdżą się jakieś robaki. Tata próbuje wszystko naprawić, ale zawsze jest taki zmęczony”. Emma zanotowała to sobie w pamięci. „A pan Raimundo jest przyjacielem taty” – Liliana skinęła głową. „Czasami przynosi nam jedzenie. Wydaje dziwne dźwięki, kiedy czyta mi bajki”. Jej twarz się zachmurzyła. Ale po tym, jak upiekła mi to ciasto, strasznie bolał mnie brzuch.
Spojrzał na Emmę z zaniepokojonym wyrazem twarzy. „Dlatego wszyscy o niego pytają. Wpakowałem go w kłopoty”. Zanim Emma zdążyła odpowiedzieć, wszedł dr Cruz z poważnym wyrazem twarzy. „Mamy wyniki USG”. Trzymał zdjęcia w dłoniach, zwracając się do Miguela i Sarai. Jego wyraz twarzy był poważny, ale nie alarmujący. „Wykryliśmy znaczny stan zapalny w przewodzie pokarmowym Liliany” – wyjaśnił, wskazując na obszary widoczne na USG. „Są też dowody na to, co może być infekcją pasożytniczą”.
„Pasożyty” – wykrzyknęła Sarai, opierając się o Miguela. „Jak to możliwe, że mam pasożyty?” „Jest kilka możliwości” – odpowiedział lekarz. „Najczęstszymi źródłami są zanieczyszczona woda lub żywność. Przeprowadzamy dokładniejsze badania, aby ustalić, z czym dokładnie mamy do czynienia”. Twarz Miguela zbladła. „Nasze mieszkanie. Instalacja hydrauliczna jest w fatalnym stanie od miesięcy. Właściciel wciąż obiecuje ją naprawić”. Jego głos zniżył się do szeptu. „Powinienem był bardziej nalegać. Powinienem był bardziej się postarać”. Dr Cruz położył mu uspokajająco dłoń na ramieniu. „Panie Ramirez, proszę się nie obwiniać.
Skupmy się na powrocie Liliany do zdrowia”. Właśnie wtedy przybył oficer Lopez z Raimundo Castro. Sarí natychmiast wstała, by go powitać. „Raimundo, dziękuję za przybycie”. Rzuciła zaniepokojone spojrzenie w stronę pokoju Liliany. „Jak się czujesz? Myślisz, że to mogą być pasożyty?” zapytał Miguel napiętym głosem. „Zanieczyszczona woda albo jedzenie”. Oczy Raimunda rozszerzyły się. „Zlew. Mówiłem ci, że odpływ jest zepsuty. Lorenzo Jiménez musi zostać zgłoszony do władz mieszkaniowych”. W trakcie rozmowy z pokoju Liliany wyszła Emma Martínez. Za nią pielęgniarka niosła małą buteleczkę z lekarstwem dla dziewczynki.
Castro – powiedziała Emma Martinez, wyciągając rękę. – Jestem Emma Martinez z opieki społecznej. Chciałabym zadać ci kilka pytań na temat twoich ostatnich wizyt w domu Ramirezów. Raimundo skinął głową, choć w jego oczach malowała się nerwowość. – Jasne, wszystko, żeby pomóc Lilianie. W cichym kącie poczekalni Emma zadała mu pytanie, a funkcjonariusz José López słuchał. Liliana powiedziała, że jej objawy nasiliły się po zjedzeniu ciasta, które dla niej upiekł, stwierdziła neutralnie Emma.
Raimundo szczerze skinął głową. „Masło orzechowe i banan. Przyniosłem to jedzenie ze sklepu, w którym pracuję. Było świeże, przysięgam. A woda, której użyłeś?” Raimundo był sceptyczny co do kranu. Ale teraz, kiedy o tym wspomniałeś, wydawał się trochę mętny. Pomyślałem, że to może powietrze w rurach. Tymczasem dr Elena Cruz wyjaśniła…
Plan leczenia rodziców Liliany. „Natychmiast zaczniemy podawać jej leki odrobaczające”. Będzie musiała zostać w szpitalu przez kilka dni na obserwacji, aby upewnić się, że jest dobrze nawodniona.
Sari załamała ręce. „Nie stać nas już na te koszty. Nie myślmy o tym teraz” – przerwał jej delikatnie lekarz. „Są programy, które mogą pomóc. Emma może im pomóc w ich pytaniach”. Na korytarzu Liliana opowiadała pielęgniarce Jessice Flores o swojej ulubionej kreskówce, gdy na oddział pediatryczny wszedł wysoki mężczyzna w drogim garniturze z obrzydzeniem w oczach. To był Lorenzo Jiménez, właściciel domu rodzinnego Ramírezów. „Gdzie jest oficer López?” – zapytał z warty.
Rozumiem, że pyta pan o moją nieruchomość przy ulicy Arce. Głos właściciela odbił się echem w korytarzu, zmuszając innych pacjentów i odwiedzających do odwrócenia się. Funkcjonariusz López przeprosił Raimundo za rozmowę i podszedł do Jiméneza. „Panie Jiménez, porozmawiajmy o tym na osobności”. Jiménez skrzyżował ramiona. „Nie ma o czym rozmawiać. Moje nieruchomości spełniają wszystkie wymogi prawne”. „Więc nie będzie pan miał żadnych problemów, jeśli Ministerstwo Zdrowia je skontroluje” – odpowiedział spokojnie funkcjonariusz.
Gdy dwaj mężczyźni odeszli, Raimundo obserwował ich z narastającą złością. Widział na własne oczy warunki, w jakich żyła rodzina Ramírezów, i wiedział, że Jiménez słynął z zaniedbywania remontów. W swoim pokoju Liliana usłyszała głośne głosy. Mocniej przytuliła pluszowego misia, zastanawiając się, czy to wszystko jej wina. Chciała tylko, żeby ktoś jej pomógł z bólem brzucha. Wszyscy wydawali się teraz zdenerwowani, a ona nie rozumiała dlaczego. Następnego ranka promienie słońca przesączały się przez żaluzje w pokoju Liliany, rzucając ciepłe refleksy na jej łóżko.
Spała niespokojnie; leki wywoływały u niej senność, ale też dyskomfort. Sarí spędziła noc w fotelu obok niej, zapominając o żalu po stracie córki. Miguel wszedł z dwiema szklankami kawy, z oczami pociemniałymi od godzin spędzonych na odpowiadaniu na pytania o córkę na komisariacie. Wracając do mieszkania, zabrała kilka rzeczy Liliany. „Jak czuje się dziś rano nasza dzielna dziewczynka?” – zapytała, odstawiając kawę i delikatnie odgarniając włosy córki z czoła.
„Lek smakuje okropnie” – powiedziała Liliana z grymasem. „Ale pielęgniarka Jessica mówi, że zwalcza te złe bakterie w moim żołądku”. Dr Cruz przybył w towarzystwie Emmy Martínez i nowego przybysza, inspektora sanitarnego o nazwisku Tomás Granado. „Panie i pani Ramírez” – zaczął lekarz. „Potwierdziliśmy, że Liliana ma infekcję pasożytniczą wywołaną przez pewien rodzaj robaka jelitowego. Zazwyczaj można się nią zarazić przez skażoną wodę lub glebę”. „Odwiedziłem twoje mieszkanie dziś rano” – powiedział Tomás Granado z poważnym wyrazem twarzy.
Znalazłem znaczną ilość czarnej pleśni na ścianach łazienki i ślady cofnięcia się ścieków, które zanieczyściły wodę. Saraí zakryła usta. „O mój Boże, wszyscy piliśmy tę wodę. To wyjaśnia, dlaczego objawy Liliany stały się tak poważne po tym cieście” – dodał dr Cruz. „Kulillo wchłonął skażoną wodę, powodując większe stężenie pasożytów. Poleciliśmy panu Lorenzo Jiménezowi natychmiastowe usunięcie tych usterek” – kontynuował Tomás Granado.
Budynek był tymczasowo zamknięty z powodu remontu. Twarz Miguela Ramíreza pociemniała. „Zamknięte, ale dokąd idziemy? I tak ledwo nas stać na czynsz”. Emma Martínez zrobiła krok naprzód. „W tym miejscu mogę pomóc. Jest program mieszkaniowy dla rodzin w kryzysie. Możemy zapewnić tymczasowe zakwaterowanie, dopóki nie znajdziecie stałego lokum”. Podczas omawiania opcji, ich uwagę przykuł hałas na korytarzu. Raimundo Castro pojawił się z kilkoma kolegami z Mercado Popular, wszyscy niosąc torby.
„Przepraszam, że przeszkadzam” – powiedział nieśmiało Raimundo – „ale wieść się rozeszła i, cóż, chcieliśmy pomóc”. Zaczął rozpakowywać: czyste ubrania dla Liliany, kosmetyki, kilka prostych zabawek i bony podarunkowe do lokalnych restauracji. Kierownik sklepu je podarował, wyjaśnił Raimundo. „Złożyliśmy też pieniądze na pokój hotelowy, na wypadek gdyby go potrzebowali. Dopóki nie znajdą czegoś lepszego”. W oczach Saraí Ramírez pojawiły się łzy. „Raimundo, nie wiem, co powiedzieć”. Liliana usiadła na łóżku z oczami szeroko otwartymi z szoku.
To znaczy, że to nie ciasto mnie rozchorowało, że to nie wina pana Raimundo. Doktor Elena Cruz usiadła na brzegu łóżka. „Nie, kochanie, to nie ciasto było problemem. To woda w twoim domu, która zawierała niebezpieczne zarazki. Ale lekarstwo działa i wkrótce poczujesz się lepiej”. „Więc nie sprawiłam panu Raimundo żadnych kłopotów” – zapytała Liliana z niepokojem. „Ani trochę, a wcale nie” – zapewnił ją funkcjonariusz José López od progu.
Właściwie pan Raimundo pomógł nam dowiedzieć się, co ci dolega. – Ulga przemknęła przez twarz Liliany. – To wspaniale, bo robi najlepsze ciasteczka z masłem orzechowym. Dorośli się roześmiali, w końcu rozładowując napięcie. Na korytarzu, O
Policjant Lopez poinformował Emmę o sytuacji z Jimenezem. Jimenez został ukarany mandatami za liczne naruszenia przepisów. Najwyraźniej Ramirezowie nie byli jedynymi lokatorami mieszkającymi w niebezpiecznych warunkach. Czy zostaną wniesione oskarżenia karne?
Emma zapytała cicho. „Prokuratura prowadzi śledztwo” – odpowiedział funkcjonariusz. „Ale tak czy inaczej, ta rodzina potrzebuje bezpiecznego miejsca do życia”. W trakcie rozmowy pani Villegas, nauczycielka Liliany, przyszła z odręcznie napisaną notatką podpisaną przez wszystkich swoich kolegów z klasy. Kilku członków społeczności podążyło za nią, każdy niosąc coś, w czym mógł pomóc. Miguel obserwował sytuację z drzwi sypialni córki, przytłoczony odzewem. Przez lata samotnie dźwigał ciężar trudności swojej rodziny, zbyt dumny, by prosić o pomoc.
Teraz, widząc, jak jej społeczność jednoczy się wokół nich, poczuła coś, czego nie czuła od dawna: nadzieję. Trzy dni później Liliana siedziała na szpitalnym łóżku, a jej policzki znów zaczynały się rumienić. Obrzęk brzucha zaczął ustępować, a dr Cruz był zadowolony z jej postępów. Na parapecie leżała niewielka kolekcja pluszaków, książek i rysunków od jej kolegów, przypominając im, że o niej nie zapomniano. „Jak się dzisiaj czujesz, Liliana?” – zapytał ją lekarz podczas porannej wizyty kontrolnej.
„Lepiej” – odpowiedziała, tuląc swojego ulubionego misia. „Ból brzucha już nie jest taki dotkliwy, ale mam dość leżenia w łóżku przez cały dzień. Mam jednak dobre wieści. Jeśli jutro twoje wyniki będą pozytywne, możesz iść do domu”. Uśmiech Liliany zniknął. „Ale my już nie mamy domu, prawda?” Dr Cruz wymienił spojrzenia z Sarą, która siedziała w kącie i robiła na drutach – hobby, które odzyskała po długich godzinach oczekiwania w szpitalu.
„Twoi rodzice ciężko na to pracowali” – powiedział życzliwie lekarz. „Dlaczego im pani nie powie, pani Ramírez?” Saray odłożyła robótkę i podeszła do łóżka. „Mamy gdzie się zatrzymać, kochanie. To małe mieszkanko nad garażem pani Villegas, pamiętasz? Wypożycza nam je, dopóki nie znajdziemy stałego lokum. A czy moje łóżko i wszystkie książki się tam zmieszczą?” – zapytała Liliana, marszcząc brwi z niepokojem. „Damy radę” – obiecała Saray.
I wiesz co? Jest tam mały ogródek, gdzie możesz mi pomóc sadzić kwiaty”. Miguel Ramírez pojawił się w czystej koszuli, wyglądając na bardziej wypoczętego niż od kilku dni. Towarzyszyła mu Emma Martínez, niosąc teczkę z dokumentami. „Zgadnij, kto właśnie dostał nową pracę” – oznajmił Miguel, a w jego oczach po raz pierwszy od tygodni pojawił się uśmiech. „Ty” – Liliana entuzjastycznie klasnęła. „Raimundo bardzo dobrze się o mnie wypowiadał na targu. W przyszłym tygodniu zaczynam jako zastępca kierownika. Praca, lepsze godziny pracy” – rzuciła znaczące spojrzenie Saray – „ubezpieczenie zdrowotne dla nas wszystkich”.
Emma otworzyła teczkę. „Mam kolejne dobre wieści. Dostałaś zgodę na doraźną opiekę medyczną. Pokryją większość kosztów leczenia Liliany i pomogą Saraí w jej leczeniu przez następne sześć miesięcy”. Oczy Saraí napełniły się łzami. „Nie wiem, jak ci dziękować. Czy jest coś jeszcze?” zapytał Miguel, siadając na brzegu łóżka córki. „Pamiętasz, jak zadzwoniłaś pod 911, bo myślałaś, że tata i jego przyjaciel są chorzy?” Liana skinęła poważnie głową.
Cóż, w pewnym sensie, twój telefon pomógł wielu ludziom. Inspektorzy sprawdzili wszystkie budynki Lorenza Jiméneza i odkryli, że wiele rodzin żyje w zanieczyszczonych wodach i w niepewnych warunkach. Niebezpiecznie. Jak my, zapytała Liliana. Tak, jak my. Ale ponieważ miałeś odwagę poprosić o pomoc, te rodziny również ją otrzymują. Na zewnątrz funkcjonariusz José López stał z Raimundo, obserwując rodzinę przez okno. „Jiménez ma poważne zarzuty” – powiedział cicho funkcjonariusz.
Wtargnięcie, zaniedbanie, a nawet oszustwa związane z wynajmem nieruchomości, w tym zabite deskami. Raimundo pokręcił głową. „Powinienem był to zgłosić lata temu. Wiedziałem, że to nie jest właściwe miejsce. Zrobiłeś, co mogłeś” – uspokoił go funkcjonariusz. „Przyniosłeś im jedzenie, próbowałeś naprawić sytuację. Nie każdy miałby na to odwagę”. W szpitalnej stołówce odbywało się spotkanie mieszkańców. Nauczyciel Villegas, ojciec Tomás, dyrektor Mercado Popular i kilku sąsiadów zebrało się, aby omówić trwałe rozwiązania dla rodziny Ramírez i innych wysiedlonych lokatorów.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
