Roger wszedł do starej zagrody.
Część ogrodzenia uległa zawaleniu.
Rośliny opanowały konstrukcje.
Ale zwierzęta wyglądały zdrowo — były ogromne, większe nawet od typowych świń domowych.
„Stały się niemal dzikie” – wyjaśnił Mang Tino.
„Nauczyły się same znajdować pożywienie”.
Roger rozejrzał się.
Strumień utworzył żyzną dolinę.
Wszędzie rosły dzikie drzewa owocowe.
Wyglądało to tak, jakby natura sama zbudowała farmę .
Liczenie stada
„Ile ich według ciebie jest?” – zapytał Roger.
Mang Tino wzruszył ramionami.
„Pięćdziesiąt… może sześćdziesiąt.”
Oczy Rogera rozszerzyły się.
"Sześćdziesiąt?"
„Może i więcej. Prosiaczki rodzą się co roku.”
Roger stał w milczeniu i myślał.
Ceny wieprzowiny w ostatnich latach gwałtownie wzrosły.
Nawet małe stado może być cenne.
Ale nie chodziło tylko o pieniądze.
To było coś innego.
Druga szansa.
Decyzja o powrocie
„Mang Tino” – powiedział Roger.
"Tak?"
„Czy ta ziemia jest nadal dostępna?”
Starzec zaśmiał się cicho.
„Zawsze było twoje, dopóki płacisz czynsz.”
Roger się uśmiechnął.
„Wtedy wracam.”
Mang Tino uniósł brwi.
„Masz na myśli… zaczynanie od nowa?”
Roger skinął głową.
„Tym razem się nie poddam”.
Telefon do Marites
Gdy słońce zaczęło zachodzić za górami, Roger wyciągnął telefon.
Zadzwonił do Maritesa.
„Roger? Dotarłeś do góry?” – zapytała.
"Tak."
"I?"
Roger ponownie spojrzał na stado.
„Nie uwierzysz.”
"Co się stało?"
„Nasze świnie… wciąż żyją.”
Na linii zapadła cisza.
"Żywy?"
„Nie tylko żywy” – powiedział Roger.
„Rozmnożyły się”.
Powrót snu
Marites zwlekał kilka sekund z odpowiedzią.
"Ile?"
„Może sześćdziesiąt… może więcej.”
Wzięła głęboki oddech.
"Mój Boże…"
Roger usiadł na ziemi.
„Myślę, że musimy zacząć od nowa”.
„Z powrotem w górach?”
"Tak."
Wtedy Marites powiedział coś, co go zaskoczyło.
„Nigdy nie przestałem wierzyć, że to miejsce jest wyjątkowe”.
Roger się uśmiechnął.
Ja też nie. Po prostu zajęło mi pięć lat, żeby to zrozumieć.
Nieoczekiwany zwrot akcji
Właśnie wtedy Mang Tino odezwał się ponownie.
„Roger… jest jeszcze coś, co powinieneś wiedzieć.”
Roger spojrzał w górę.
"Co to jest?"
Starzec wskazał na las.
„Kilka miesięcy temu przyjechali tu jacyś mężczyźni.”
„Mężczyźni?”
„Powiedzieli, że duża firma chce kupić ziemię w tym rejonie. Planują zbudować jedną z największych farm w regionie”.
Roger zmarszczył brwi.
„Czy znasz nazwę tej firmy?”
Mang Tino powoli skinął głową.
Kiedy wypowiedział to imię, Roger zamarł.
Ponieważ była to ta sama firma, która pięć lat temu odrzuciła jego propozycję , twierdząc, że jego pomysł na rolnictwo jest „zbyt mały, aby mógł się powieść”.
Ostateczna realizacja
Roger spojrzał na górę.
Świnie.
Strumień.
Ziemia, która przetrwała bez niego.
Potem powoli się uśmiechnął.
„Cóż” – powiedział cicho.
"Co?"
Roger spojrzał na dolinę.
„Wygląda na to, że dotarłem tu przed nimi”.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
