W końcu nadszedł dzień odczytania drugiej części testamentu. Weszłam do kancelarii prawniczej, zdenerwowana i ze spoconymi dłońmi.
Wyłącznie dla celów ilustracyjnych | Źródło: Midterm
Wyłącznie dla celów ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Felicity już tam była, wyglądając na zadowoloną z siebie i obojętną. Jej mąż siedział obok niej, niecierpliwie tupiąc nogą. Atmosfera była napięta.
Prawnik otworzył zaklejoną kopertę i przejrzał list, po czym przeczytał na głos:
„Moje drogie Felicity i Diano,
Jeśli to słyszycie, czas, aby farma znalazła prawdziwego opiekuna. Felicity, wiem, że to może być dla was zaskoczeniem, ale zawsze chciałam, żeby farma należała do kogoś, kto naprawdę się o nią zatroszczy…”
Wyłącznie dla celów ilustracyjnych | Źródło: Midterm
Wyłącznie dla celów ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
„O ile wiem, Diana wzięła na siebie odpowiedzialność za prowadzenie farmy, więc jeśli nikt nie wyrazi sprzeciwu…”
Twarz Felicity zbladła. Prawnik nie zdążył dokończyć zdania.
„To niedorzeczne!” wykrzyknęła. „Podpaliła dom! To porażka!”
Jack, który był ze mną, nagle wstał. „Chyba czas powiedzieć prawdę” – powiedział, wręczając prawnikowi paragon.
„Widziałem Felicity na farmie w dniu pożaru. Tego popołudnia widziano ją, jak kupowała benzynę w lokalnym sklepie”.
Wyłącznie w celach ilustracyjnych | Źródło: Midterm
Wyłącznie w celach ilustracyjnych | Źródło: Midterm
„Te dowody sugerują co innego, pani Felicity”.
„Zgadzam się! To ja! Ktoś musiał pomóc mojej siostrze w przeprowadzce”.
Obserwowałam, jak prawda ujawnia się kawałek po kawałku. Felicity tak bardzo chciała się mnie pozbyć i sprzedać farmę, że uciekła się do podpalenia.
„Diana, farma jest teraz twoja” – powiedział w końcu prawnik.
Wyłącznie dla celów ilustracyjnych | Źródło: Egzamin śródokresowy
Wyłącznie dla celów ilustracyjnych | Źródło: Egzamin śródokresowy
***
Szybko przystosowałam się do roli opiekunki farmy. Dbałam o ziemię i zwierzęta tak jak babcia i czułam się z nią bliżej niż kiedykolwiek. Jego duch był wszędzie: na polach, w stodołach, w wietrze szeleszczącym w liściach.
Pewnego wieczoru Jack zapytał mnie: „A co z kolacją, którą ci obiecałem?”.
„Wiesz co, Jack? Chyba w końcu mam czas”.
Ułożyliśmy plany i po raz pierwszy od miesięcy poczułam ekscytację. Farma była moją przeszłością, moją teraźniejszością, a teraz, dzięki Jackowi, może i moja przyszłość przyniesie trochę szczęścia.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
