Moja siostra wychowała mnie po śmierci mamy. Kiedyś nazywałem ją „nikim” – jeśli nie poznałem prawdy

Moja matka zmarła, gdy mieszkało dwanaście lat.

pierwszy płacz nie płacz, ale zapach antyseptyki w szpitalu i to, jak moja siostra na pogrzebie. Wyprostowane plecy. Podbródek uniesiony. Można by pomyśleć, że można zapobiec, odmawiając schylania się.

Miała dziewiętnaście lat.

Tego dnia przestałem być nastolatkiem i całym moim światem.

Rzuciła studia bez słowa. Podjęła dwie prace. Nauczanie się, jak rozciągnięcie jednego zestawu zakupów na posiłki na cały tydzień. Nauczanie się usłyszało tak przekonująco, że nawet ja jej wierzyłam za każdym razem, gdy zadziałało:  „Damy sobie radę”.