Jadalnia wyglądała jak wyjęta z magazynu.
Kryształowe szklanki.
Polerowane srebra.
Trzaskający kominek.
Mój mąż David siedział na czele stołu w idealnie skrojonym garniturze i śmiał się ze swoim kolegą Markiem.
Wyglądał na człowieka sukcesu.
Pewny siebie.
Jak mężczyzna, którego myślałam, że poślubiłam trzy lata wcześniej.
Ale kiedy położyłam sos żurawinowy obok jego talerza, nawet na mnie nie spojrzał.
„Już najwyższy czas” – powiedziała ostro Sylvia.
Moja teściowa miała na sobie obcisłą, czerwoną aksamitną sukienkę, a na jej twarzy malował się ciągły niezadowolenie.
Nakłuła indyka widelcem.
„Ten indyk jest suchy” – poskarżyła się. „Smarowałeś go co trzydzieści minut, jak ci kazałam?”
„Tak, Sylvio” – odpowiedziałem cicho.
„Cóż, musiałeś to zrobić źle.”
Prośba o jedną prostą rzecz
O tej porze moje nogi już się trzęsły.
Lekko oparłem się o stół.
„David” – powiedziałam cicho. „Bolą mnie plecy. Mogę usiąść na chwilę? Dziecko mocno kopie”.
Śmiech ucichł.
Dawid spojrzał na mnie z widocznym poirytowaniem.
„Anno, nie dramatyzuj. Mark opowiada nam o sprawie Hendersona. Nie przerywaj.”
„Ale Dawidzie…”
„Przynieś tylko sos, kochanie” – powiedział, odwracając się do gościa. „Hormony ciążowe, wiesz”.
Mark zaśmiał się niezręcznie.
Wróciłam do kuchni ze łzami w oczach.
