Daniel poprosił, żeby usiadł. Elena zaprowadziła ich do piekarni. Zaproponowała wodę, ale jej ręce tak się trzęsły, że Daniel wziął dzbanek i sam nalał.
Daniel zaczął mówić powoli, jak ktoś otwierający ranę, która nigdy się nie zagoiła.
Osiem lat wcześniej, mając siedemnaście lat, mieszkał z matką w małym miasteczku w głębi stanu Jalisco. Jego matka, Teresa, sprzątała domy i ledwo wystarczała na przeżycie. Pewnego dnia wróciła do domu z dziewczyną z długimi warkoczami i przerażonymi oczami. Powiedziała, że znalazła ją samą, płaczącą przy autostradzie i że nikt jej nie szukał.
— „Wiedziałem, że coś jest nie tak” — przyznał Daniel — „ale byłem tylko dzieckiem, a moja matka mówiła mi, żebym nie zadawał pytań”.
Z czasem Sofia zaczęła mówić. Dzieliła się fragmentami: plażą, żółtą sukienką, lalką, którą zgubiła. Teresa obiecała ją adoptować. Nigdy nie zabrała jej na policję – bała się, że zabiorą jej dziewczynkę.
— „To nie była właściwa decyzja” – powiedział Daniel, a w jego oczach pojawiło się poczucie winy. „Ale… ona ją kochała. Naprawdę ją kochała”.
Sofía dorastała w tej rodzinie. Chodziła do szkoły, śmiała się, śpiewała. Ale każdej nocy przed snem prosiła, żeby przeczytano jej tę samą modlitwę do Matki Bożej z Guadalupe. Mówiła, że jej mama też się nią modliła.
Elena się załamała. Nie próbowała już powstrzymywać. Płakała za mężem, który zmarł, za straconymi latami, za dzieckiem, które dorastało daleko od niej.
—Czy ona żyje? — zapytała przez szloch.
Daniel skinął głową.
— „Ona żyje. I jest silna. Bardzo silna.”
Widział ją ostatni raz dwa miesiące wcześniej. Sofía – teraz osiemnastoletnia młoda kobieta – pracowała jako asystentka w klinice środowiskowej. Teresa zmarła rok wcześniej i przed śmiercią wyznała wszystko. Powiedziała Sofíi, że nie jest jej biologiczną córką, że znalazła ją na plaży w Puerto Vallarta i bała się.
— „Sofia była bardzo zła” – powiedział Daniel. „Ale ona też jej wybaczyła”.
Kiedy Elena to usłyszała, wiedziała, że jej córka nadal jest tą samą dziewczynką o wielkim sercu.
Jeszcze tego samego popołudnia poszli razem do kliniki.
Podróż wydawała się nie mieć końca. Elena ściskała różaniec w palcach. Bała się, że to wszystko okrutny sen. Bała się, że Sofia jej nie rozpozna. Bała się, że Sofia nie będzie chciała jej widzieć.
Kiedy weszli, młoda kobieta o ciemnych, splecionych włosach podniosła wzrok znad lady. Jej oczy rozbłysły, gdy zobaczyła Daniela.
— „Co tu robisz?” zapytała z uśmiechem.
Potem spojrzała na Elenę.
Czas się zatrzymał.
Elena nic nie powiedziała. Nie mogła. Zrobiła krok naprzód. Sofia przyglądała jej się uważnie, jakby obudziło się w niej coś prastarego. Widziała drżące dłonie, zapłakane oczy, twarz naznaczoną latami.
—Mamo? — powiedziała, niemal nie zdając sobie z tego sprawy.
Elena przycisnęła dłoń do piersi i upadła na kolana.
Nie potrzeba było żadnych testów, prac pisemnych ani długich wyjaśnień. Obejmowali się, jakby ciało pamiętało to, o czym umysł zapomniał. Płakali razem, śmiali się razem, drżeli razem.
Rozmawiali godzinami. Sofía opowiadała o swoim życiu. Elena opowiadała o swoim. Rozmawiały o Javierze, o słodkim chlebie, o Romie Północnej, o poszukiwaniach, o nocach spędzonych na modlitwie.
Sofía wyciągnęła z plecaka mały, zniszczony przedmiot: szmacianą lalkę.
—„Znalazłam je lata później” – powiedziała. „Zawsze wiedziałam, że mam inne życie”.
Następne dni upłynęły na wypełnianiu papierkowej roboty i testach DNA, które potwierdzały to, co serce już wiedziało. Wieść dotarła do sąsiedztwa, starych znajomych i Las Madres Buscadoras – nie jako tragedia, lecz jako cud.
