Były identyczne.

Te same chude twarze. Te same zapadnięte policzki. Te same za duże, znoszone ubrania zwisające z delikatnych ramion. Żadnych plecaków. Żadnych rodziców. Tylko trzy pary głodnych oczu pełnych wahania.

Jeden z nich — zdecydowanie najodważniejszy — zrobił mały krok naprzód.

„Babciu…” powiedział cicho, jego głos ledwo przebijał się przez hałas ulicy.
„Czy coś ci zostało? Nawet coś starego… coś, co chciałaś wyrzucić?”

Walentyna zamarła.

W jego tonie nie było ani krzty niegrzeczności. Żadnego poczucia wyższości. Tylko przeprosiny. Jakby żałował, że w ogóle istnieje.

Westchnęła, spojrzała na garnek i przemówiła po prostu.

„Chodź tutaj. Usiądź.”

Chłopcy patrzyli na nią oszołomieni.

Spojrzeli na siebie, niepewni, czy dobrze usłyszeli. Potem, ostrożnie, z rozwagą, podeszli bliżej, poruszając się tak, jakby jeden fałszywy krok mógł zmusić ją do zmiany zdania.

Walentyna nalała trzy miski zupy. Niewielkie porcje, ale były gorące. Położyła chleb obok każdej miski i odeszła bez słowa.

Chłopcy jedli w milczeniu. Szybko. Ale co kilka sekund któryś z nich podnosił na nią wzrok, szeroko otwierając oczy, jakby spodziewał się, że ta chwila zaraz się skończy.

Tej nocy Walentyna Siergiejewna była przekonana, że ​​zrobiła tylko małą przysługę.

Nie wiedziała, że ​​właśnie odmieniła na zawsze życie trzech osób.

Minęło dwadzieścia lat.

Stoisko wciąż tam było. Markiza coraz bardziej wyblakła. Garnek coraz bardziej wgnieciony. Walentyna starsza, wolniejsza, z rękami zesztywniałymi w chłodne poranki. Ale każdego wieczoru stała w tym samym miejscu, mieszając zupę i podając każdemu, kto przyszedł.

Nie miała rodziny. Żadnych oszczędności. Żadnych oczekiwań.

Aż pewnego wieczoru na ulicy zapanowała cisza.

Trzy czarne supersamochody zatrzymały się przed jej stoiskiem.

Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !