Przez dwa lata przynosiłam jedzenie mojej starszej sąsiadce — ale kiedy w końcu weszłam do jej mieszkania po jej śmierci, to, co znalazłam na jej łóżku, doprowadziło mnie do łez

Kobieta na górze

Moja sąsiadka z góry, pani Thompson, ataka 82 lata. Żyła spokojnie w małym mieszkaniu nad moim, bez rodziny ani gości, których jest.

Testy ludzi do krytykowania – tylko ciche skrzypienie drzwi albo powolny rytm jej kroków po podaniu. Ale jej cisza zawsze jest przechowywana.

pewnego dnia popołudniu, jak z systemu operacyjnego po schodach. Bez zmysłu zmysłowego jej domową zupę. Przyjęła ją z drżącym uśmiechem. „Jesteś bardzo miła, kochanie” – poniższa skarga.

Dziesięć pojedynczych gestów przerodziło się w coś więcej. Od tego dnia przynosiłem jej jedzenie każdego wieczoru – czasami klasyczny chleb, czasami miskę gulaszu, tylko owoce i herbata. Zawsze mi dziękowała, zawsze się uśmiechała, ale natychmiast nie zadzwoniła do mnie do środka.