W końcu spuściła wzrok i cicho powiedziała:
„Nie… nie jest ze mną dobrze”.
W pokoju zapadła cisza.
Funkcjonariusze obserwowali otoczenie – zimną kuchnię, brak równowagi w codziennych czynnościach, napięcie w postawie Laury. Margaret zaczęła argumentować, że Laura jest „zbyt wrażliwa”, że „tak po prostu funkcjonują rodziny”.
Javier przerwał grzecznie:
„Proszę pani, radzę zachować spokój. Wszystko jest odnotowywane”.
TYLKO W CELACH ILUSTRACYJNYCH
Daniela poproszono o zstąpienie na bok, by porozmawiać w cztery oczy. Laura usiadła obok mnie na sofie, lekko drżąc. Owinąłem jej ramiona płaszczem. Po raz pierwszy od dawna na jej twarzy malowała się ulga – zmieszana ze strachem, ale prawdziwa.
„Nie chciałam, żeby do tego doszło” – wyszeptała.
„Wiem” – powiedziałem. „Ale nie musisz już stawiać temu czoła sam”.
Tego popołudnia Daniel został poproszony o tymczasowe opuszczenie domu, aby sytuacja mogła zostać przeanalizowana. Wprowadzono środki ochronne. Margaret wyszła wściekła, twierdząc, że to jeszcze nie koniec.
Gdy drzwi w końcu się zamknęły, w domu zapadła cisza.
