Tyler zadzwonił do mnie w styczniu. Jego ciotka miała wypadek samochodowy – nieśmiertelny, ale poważny. Czekały ją miesiące rekonwalescencji.
„Czy mogę zostać u ciebie?” zapytał.
Zatrzymałam się. Musiałam porozmawiać z Abby. Z moim mężem. Ale serce już wiedziało.
„Tak” – powiedziałem. „Damy sobie radę”.
Posprzątaliśmy pokój gościnny. Kupiliśmy łóżko. Abby zwolniła miejsce w szafie. Mój mąż znalazł biurko u sąsiada. Udało nam się.
Tyler milczał, starając się nie przeszkadzać. Ale powoli się otwierał. Oglądał z nami filmy. Zmywał naczynia. Grał w gry wideo z Abby.
Pewnej nocy przyłapałem go, jak wymykał się z domu z plecakiem.
„Nie kradłem” – wyrzucił z siebie.
„Nie sądziłam, że tak będzie” – powiedziałam cicho. „Dokąd szłaś?”
Spojrzał w dół.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
