„Tato, baw się” – powiedział cicho Oliver, patrząc na niego.

Jonathan poczuł, że coś w nim pękło.

Każdy instynkt podpowiadał mu, żeby wyciągnąć syna z deszczu. Wezwać lekarza. Przywrócić kontrolę.

Zamiast tego przełknął ślinę.

„Pięć minut” – powiedział cicho Jonathan. „Tylko pięć”.

Lucas się uśmiechnął.

Nauka upadania

Lucas nie niósł Olivera.

On go poprowadził.

Kiedy Oliver się poślizgnął, Lucas zachęcał go do ponownej próby. Kiedy nogi mu się trzęsły, Lucas poprawił pozycję, nie przejmując kontroli.

„Pchaj rękami” – powiedział Lucas. „To wszystko. Robisz to”.

Jonathan siedział na krawężniku, przemoczony i trzęsący się, obserwując, jak jego syn staje się kimś, kogo nigdy wcześniej nie widział.

Dziecko.

Pięć minut zamieniło się w piętnaście.

Po raz pierwszy od dwóch lat Oliver nie był pacjentem.

Był chłopcem w deszczu.

Opór i wątpliwości

W chwili, gdy wrócili do środka, rzeczywistość powróciła.

Przychodziły telefony. Ostrzeżenia. Oskarżenia.

Specjalista pediatra był wściekły.

Matka Olivera, Rebecca, zadzwoniła z Kalifornii i groziła podjęciem kroków prawnych.

„Pozwoliłeś obcemu go dotknąć?” – zapytała. „Naraziłeś go na niebezpieczeństwo?”

Wszyscy mówili Jonathanowi, że zachował się lekkomyślnie.

Nikt nie pytał, czy Oliver był szczęśliwy.