Wizyty u dziadka w dzieciństwie nigdy nie były przedmiotem moich pytań — aż do dorosłości, która dała mi na nie odpowiedź

To, co kiedyś uważałam za prosty rytuał, w rzeczywistości było aktem cichego oddania. Każda wizyta była jego sposobem na trzymanie się, na ratowanie bliskich, póki jeszcze mógł. Nie tylko mnie witał – zapamiętywał, zachowywał moją obecność na wypadek, gdyby jutro zabrało mi coś jeszcze. Teraz, kiedy go wspominam, czuję delikatny uścisk jego dłoni i widzę życzliwą życzliwość w jego uśmiechu. Mam wrażenie, jakby żegnał się na długo, zanim którekolwiek z nas się zorientowało. I przypomina mi to, że miłość często skrywa się pod płaszczykiem rutyny, w chwilach tak zwyczajnych, że ich głębię dostrzegamy dopiero po upływie czasu.