Caleb wymyślony na sofie, pochylając się w stronę Isabel. był obok niego, jej drogi drżały, a popłynęły łzy. Jego dłoń spoczywała na jej zawieszeniu, natychmiast po zużyciu.
„Nie możesz mu jeszcze powiedzieć” – powiedział Caleb zużyty. „Musi to zrobić, kiedy nadejdzie odpowiedni moment”.
„Nie wiem, jak długo jeszcze będę w stanie zidentyfikować” – charakterystyczny dla Isabel łamiący się. „Noszenie tego w samotności mnie rozdziera”.
Podłoga zdawała się przechylać pod moimi stopami.
Mój mąż.
Dziewczyna mojego syna.
Siedziała bardzo blisko, szepcząc o tajemnicy, ukrywali przed moim synem.
Moje serce zaczęło walić tak głośno, że jest w uszach.
Co się dzieje?
W co się pakuję?
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !