Kiedy miałem siedem lat, odwiedzanie dziadka nie było już tylko zwyczajem – było to pewnego rodzaju ceremonia, udająca coś zwyczajnego.

Co tydzień spotykałam się z nim w sklepie na rogu i szliśmy krótkim odcinkiem drogi do jego małego domu na końcu ulicy. Pamiętam, jak z dumą ściskałam go za rękę, przekonana, że ​​bezpiecznie odprowadzam go do domu, nieświadoma, że ​​zawsze jest odwrotnie. Dla mnie te spacery były ważne, choć nie potrafiłabym wyjaśnić dlaczego.

W jego cichym salonie wszystko za każdym razem toczyło się tak samo. Siadał powoli, gestem zachęcał mnie, żebym podeszła bliżej, i ujmował moje dłonie. Potem studiował moją twarz – nie szybko, nie od niechcenia, ale z bezruchem, który sprawiał, że chwila wydawała się święta. Po kilku sekundach milczenia uśmiechał się, jakby usatysfakcjonowany czymś, co tylko on rozumiał. Potem nalewał dwie małe szklaneczki soku winogronowego i jedną podawał mi. Nie był rozmowny. Rozmowy były krótkie, czasem wręcz nieistniejące. Ale sposób, w jaki na mnie patrzył – spokojny, uważny, obecny – sprawiał, że czułam się dostrzeżona w sposób, którego nie dałyby słowa. Myślałam, że to po prostu nasz rytuał, łagodna, niezawodna przerwa w środku zwyczajnego dzieciństwa.