Podczas rodzinnego spotkania mama wspomniała o czymś, co mnie zszokowało. Zanim zacząłem składać te cotygodniowe wizyty, mój dziadek zaczął już zmagać się z utratą pamięci. Bywały dni, kiedy gubił przedmioty, zapominał o niedawnych rozmowach lub powtarzał to samo pytanie więcej niż raz. Niektóre popołudnia był zdezorientowany we własnym domu. Ale było jedno, o czym nigdy nie zapomniał: że przyjadę.
Moja matka wyjaśniła mi, że kiedy trzymał mnie za ręce i tak uważnie przyglądał się mojej twarzy, nie robił tego po prostu z czułości.
Wrył mnie w swój umysł. Zapamiętywał moje rysy, wpisując je w każdą część swojej pamięci, która pozostała nienaruszona. Walczył, cicho i bez narzekania, z powolną erozją zachodzącą w jego głowie. Sok winogronowy, dodała, nie był tylko przyjemnością. Chodziło o sposób, w jaki przyjmował leki. Lekarze zachęcali go do regularnego picia, a on przekształcił tę rutynę w coś wspólnego, aby nie wydawała się kliniczna ani upokarzająca. Zamiast łykać tabletki w samotności, stworzył rytuał towarzystwa.
Usłyszenie tego zmieniło moje wspomnienia w sposób, na który nie byłam przygotowana. To, co kiedyś uważałam za powtarzalność, było w rzeczywistości oporem. To, co uważałam za nawyk, było oddaniem. Nie tylko witał się z wnuczką – on się do niej przywiązywał. Każda wizyta była aktem samoobrony. Każde uważne spojrzenie na moją twarz było próbą zatrzymania się choć trochę dłużej.
