Nikogo innego nie było w pobliżu. Zadzwoniłam na policję i do opieki społecznej, ale nikt nie zgłosił się po dziecko. Po tygodniach papierkowej roboty zaproponowali mu tymczasową opiekę zastępczą. Nadałam mu na imię Daniel.
„Tymczasowość” stała się czymś trwałym. Daniel dorastał pośród moich długich zmian, odrabiania lekcji przy kuchennym stole i niedzielnych meczów piłki nożnej w parku.
Nigdy nie ukrywałam przed nim prawdy: wiedział, że nie urodził się dla mnie, ale narodził się z mojej decyzji.
Kiedy miał dwanaście lat, powiedział mi, że jestem jego matką, bo zostałam. To mi wystarczyło. Żyliśmy skromnie, ale z godnością. Oszczędzałam na jego edukację, a on pilnie się uczył. Byliśmy prawdziwą rodziną.
