Pięć minut spóźnienia

W świecie Jonathana Hale'a czas był czymś więcej niż harmonogramami i zegarami.
Czas był dyscypliną. Czas był szacunkiem. Czas był kontrolą.

A pięć minut spóźnienia oznaczało, że nie ma cię w towarzystwie.

Jonathan zbudował swój sukces na tym przekonaniu. Zarządzał dużą firmą dewelopersko-inwestycyjną w Chicago, nadzorując luksusowe domy, budynki komercyjne i sieć kontraktów, które nagradzały wydajność i karały słabość. Lubił czyste linie, przewidywalne procedury i ludzi, którzy wykonywali polecenia bez wymówek.

Dlatego też, gdy pewnego spokojnego wtorkowego poranka kobieta sprzątająca jego rezydencję pojawiła się pięć minut po swoim czasie, nie wahał się ani chwili.

Ledwo oderwał wzrok od telefonu.

„Możesz odejść” – powiedział beznamiętnie.

Stała jak sparaliżowana w kuchni z marmurową podłogą, z dłońmi splecionymi przed znoszonym mundurem. Jej oczy były podkrążone, jakby nie spała.

„Przepraszam” – powiedziała cicho. „Pociąg był opóźniony, a moja mama…”