„Nigdy nie byłeś tragedią” – powiedział Diego. „Byłeś najlepszą rzeczą, jaka mi się kiedykolwiek przytrafiła. I jeśli los da nam kolejną szansę, nie zmarnuję jej”.

Diego poruszył niebo i ziemię: zabrał Ximenę do najlepszego szpitala w Querétaro, zorganizował leczenie, badania kliniczne i nowe leki. Cecilia i Diego zaczęli się poznawać. Dziewczyna uczyła się, rękodzieła i czytała z pasją.

Miesiące później lekarz uśmiechnął się: guz się kurczył. Ximena płakała ze szczęścia, Diego ją przytulił, a Cecilia zrobiła to samo.

Pobrali się podczas kameralnej ceremonii. Ximena miała na sobie ten sam pierścionek, a Cecilia była druhną w niebieskiej sukni dopasowanej do topazu.

Diego pocałował Ximenę i szepnął jej:

-Na zawsze.

„To było na zawsze”, odpowiedziała.

Później przenieśli się nad morze do   Nayarit   .

Cecilia miała pokój z widokiem na wodę, stypendium w szkole, a Diego nauczył się prostych rzeczy: wozić ją na zajęcia, słuchać jej, być przy niej.

Pewnego popołudnia, oglądając zachód słońca na tarasie:

„Wyobraź sobie, co by było, gdybyś nie wysiadł z samochodu?” – zapytała Ximena.

„Nie lubię o tym myśleć” – odpowiedział Diego.

Cecilia biegała po piasku i śmiała się, a pierścień na jej dłoni błyszczał.

„Na zawsze” – powtórzył.

—Na zawsze— rzekła Ximena.

Po raz pierwszy od szesnastu lat Diego poczuł, że   w końcu jest w domu   .

Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !