Miało dwadzieścia trzy lata i przez dwa lata sprzątaczy w jednym z założycieli wieżowców korporacyjnych w Mexico City. Opanowała sztukę niewidzialności: poruszała się cicho, nigdy nikt nie przeszkadzał, spadał, aby inni nie czuli się skrępowani jej obecnością. Nauczanie się także czytania w ludziach bez mówienia. obok, był powietrzem. Inni patrzą na nią tak, jak ludzie patrzą na meble, których sami nie wybierają. A nieliczni – bardzo nieliczni – patrzą na nią jak na człowieka.
Sebastián Vargas nie był jednym z tych nielicznych.
Wyszedł do biura akurat w chwili, gdy Patricia składała tkaninę. Jego dostępność jest obwieszczona kosztowną wodą kolońską i następczą siebie, która przerodziła się w arogancję. Trzydzieści łac. Trzy firmy pod jego danymi źródłowymi. Nazwisko, które otwierało drzwi bez pukania. Jego uśmiech był lśniący, promienny – i absolutnie zimny.
„Patricio” – powiedział, poprawiając jedwabny krawat – „potrzebuję chwili”.
Odłącza się, trzymając w dłoniach szmatkę, i na krótko a mu w oczy — na tyle długo, przez przedłużenie, ale nie na tyle długo, przez wywołanie braku odniesienia.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
