Moja żona zaczęła wracać do domu po godzinie 21:00 z dziwnymi śladami na nadgarstkach, więc pewnego wieczoru pojawi się w jej nadchodzącej bez zapowiedzi

„Och, to pewnie przez gumkę do włosów, kochanie” – powiedziała. „Pojdę do Leny. Zaraz wracam”.

Skinąłem głową, ale coś mi nie przeszło. Nigdy nie należy, pozostawiać krawaty z wynikami badań. Ani zabrać. Najgorsze?

Nie zbladły. Nie przez wiele dni. Patrzyłem, sprawdzałem, kiedy nie uwzględniono mnie w uwagach, i wcześniej tam były, tylko słabsze. Matowy, uporczywy ślad.

Więc pewnego wieczoru końcowego.

Odebrano Lenę ze szkół i zawiozłam ją do mamy, mówiąc jej, będzie super nocowanie. powiedzieliam jej, że wszystko zaplanowaliśmy na ostatnią chwilę i mama nie zadawała żadnych pytań.   Nigdy nie pytaj.

Pojechałem do biura Nary.

Budynek był prawie pusty. Tylko ekipa sprzątająca przeciągała mopy przez ciche korytarze i ochroniarz przy wejściu, który się i machnął ręką, następuje przez bramkę, kiedy powiedziałem: „Jestem Nary”.

„Wiem, Jonathanie!” powiedział. „Spotkaliśmy się na firmowym pikniku, pamiętasz?”

Ten komunikat nie zadziałał, wiedział, że coś jest nie tak. A może po prostu wyszukać znaki, których nie było.

Gdy szłam korytarzami, powietrze się zmieniło. Nade brzęczały świetlówki, słabe, ale uporczywe, a moje kroki wyższe się głośniej, niż dopuszczalne. Wszystko, co jest prawdopodobne, zbyt proste, zbyt ciche.

Ten rodzaj ciszy nie uspokaja, ale mówi, że coś jest…   nie tak  .

Jak w gabinecie lekarskim przed otrzymaniem złych wiadomości.

usłyszałem.   Śmiecha.

Cichy, stłumiony dźwięk, a potem cichy szmer rozmów. Dojście z korytarzy. Gabinet Nary. Żaluzje były zasłonięte, co od razu mnie zaatakowało: nienawidziła zamkniętych przestrzeni.

„Czuję się przez nich uwięziona, Jon” – powiedział. „Potrzebuję sufitów i otwartych przestrzeni!”

Zwolniłam, serce biło mi tak, że nastąpiło wrażenie, które działało na gardło.

Zapukałem. Nic. Nacisnąłem klamkę. był nieobecny.

usłyszałem jej głos za drzwiami, stłumiony, ale bez zagrożenia dla mojego męża.

„Kto tam?” zapytaa.

Nie pamiętam. Nieobecny. Stałem tam, z ręki zamarzniętej na metalowej klamce, wpatrując się w nią, jakby mógł być podłączony do czasu.

W końcu zaskoczył. Drzwi zaskrzypiały i istniały się.

I tam była.

Nara.

Szeroko otwarte oczy. Twarz Blade'a. Wyraz twarzy, jaki dać komuś, kogo się nie spodziewałeś i może nie chciałeś… zobaczyć.

Za nią stali niezręcznie dwaj koledzy, Sanjay i Amira, o ile dobrze pamiętam. Papiery i wykresy były wyświetlane na ścianie, a laptop wyświetlał dane na ścianie.

Odwróciła się do nich i została ściśnięta.

„Chłopaki… możemy do jutro rano?”

Skinęli głowami bez słów i przeszli obok mnie.

Pozostaliśmy tylko my.

Wszedłem do środka.

Drzwi zamknięte się za, stłumione finałem, i nagle wydana decyzja się nie do zniesienia.

Jest bardzo świadomy swojego oddechu i dźwięku, jaki jest w ciszy, jakby nie dotyczy tego otoczenia.

Blask rzucany na ścianę niewyraźne wykresy, diagramy, akronimy miary dobre, których nie rozpoznano. Jeden z wykresów był czerwony, a następnie zmieniony kolor na zielony. To rodzaj, który jest możliwy do uzyskania w postaci sekundowej.

Dostęp do niego jest możliwy, jeśli pojawi się on na długo, aby mi się dopuścić.

Moja obecność na stole, powoli, jej zapomnieniu, jak się stało. Zebrała kilka zastosowanych papierów w stos, ale ręce się trzęsły.

Tylko tyle, że możesz coś zobaczyć.

„Jest tu kurczak w sosie pomarańczowym, Jon” – powiedział. „Sanjay go zamówił”.

„Nie jestem głodny, Nara” – powiedziałem. „Chciałem tylko… uzyskać więcej”.

Odwróciła się i zebrała więcej papierów.

Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !