Nie sprzeciwiałem się. Zauważyłem zasunięte żaluzje, nieznajomych w garniturach i sposób, w jaki mama stała między mną a drzwiami.
Wtedy się uśmiechnąłem.
„Raz… dwa… trzy… cztery… pięć” – liczyłem. „To mnóstwo ludzi”.
Wyraz twarzy mamy zmienił się. „Claire, wystarczy”.
Starałem się mówić spokojnie. „Zabawne jest to, że wziąłem tylko jedną”.
Drzwi wejściowe otworzyły się powoli za mną. Spokojne kroki przekroczyły próg.
Należały do Lili Chen – mojej adwokatki od spraw spadkowych – i jedynej osoby, której ufałam, że bez wahania wejdzie do domu mojej matki. Nie była głośna; nie musiała. Lila emanowała cichą pewnością siebie osoby przyzwyczajonej do obalania zastraszania.
Skinęła mi głową, po czym odwróciła się do stołu. „Dobry wieczór. Reprezentuję Claire Parker”.
Brian zesztywniał. „To prywatna sprawa rodziny”.
„Przestało być to prywatne, kiedy zwołałaś stronę przeciwną i przedstawiłaś dokumenty przelewu pogrążonemu w żałobie beneficjentowi” – odpowiedziała Lila. „Claire, niczego nie podpisuj”.
Mama się zirytowała. „Claire nigdy nie mówiła, że zatrudniła prawnika”.
„Nie zrobiłem tego” – powiedziałem spokojnie. „Bo nie pytasz. Atakujesz z zaskoczenia”.
Ray prychnął. „Staramy się to uprościć”.
Lila położyła na stole cienką teczkę. „Powiedzmy prawdę. Daniel Parker założył fundusz powierniczy, w którym Claire została beneficjentką. Nikt tutaj nie ma prawa wywierać na nią presji, żeby przekazała te aktywa”.
Brian pochylił się do przodu. „Proponujemy polubowne rozwiązanie”.
