Sześć miesięcy po rozwodzie nigdy nie wyobrażałam sobie, że jeszcze kiedyś usłyszę głos mojego byłego męża. Ale tego ranka, leżąc w szpitalnym łóżku z moją nowo narodzoną córeczką śpiącą obok mnie, mój telefon zawibrował. Na ekranie widniał napis: Ethan Walker – mój były.
Prawie miałem zamiar pozwolić, żeby odezwała się poczta głosowa. Prawie.
„Dlaczego dzwonisz?” – zapytałem, kiedy w końcu odebrałem telefon.
Brzmiał dziwnie optymistycznie. „Wychodzę za mąż w ten weekend. Pomyślałem, że byłoby... uprzejmie cię zaprosić”.
Wybuchnęłam słabym, wyczerpanym śmiechem. „Ethan, właśnie urodziłam dziecko. Nigdzie się nie wybieram”.
Zapadła krótka cisza. Potem powiedział lekceważąco: „Dobrze. Chciałem tylko, żebyś wiedział” i się rozłączył.
Wpatrywałam się w sufit, zaskoczona ciężarem, jaki czułam w piersi. Nasze małżeństwo nie skończyło się z powodu braku miłości. Skończyło się, ponieważ Ethan uważał ambicję za ważniejszą od rodziny. Kiedy powiedziałam mu, że jestem w ciąży, oskarżył mnie o próbę sprowokowania go do zdrady. Miesiąc później złożył pozew o rozwód i zniknął z mojego życia.
Pół godziny później, gdy zasypiałam coraz bardziej, drzwi do mojego pokoju w szpitalu gwałtownie się otworzyły. Pielęgniarki wstrzymały oddech. Moja mama podskoczyła.
