Patrzą na mnie. Szybkie, niepewne spojrzenia.
A potem precz.
Stoję w kącie pokoju, trzymając babcię za rękę.
Nie ruszyłem się. Nie odezwałem się.
Gerald zwraca się do mnie.
Jego głos jest jak stłuczone szkło.
„Zaplanowałeś to.”
Spotykam się z jego wzrokiem.
„Nie, tato. Ty to zaplanowałeś. Po prostu się pojawiłem.”
Dom pustoszeje. Papierowe talerze na blacie. Niedojedzone zapiekanki. Balon dryfuje po podłodze i osiada przy ścianie.
Gerald i Diane siedzą na sofie. Mojej sofie, którą odnowiłem z ramy z lumpeksu.
Meredith jest gdzieś na zewnątrz. Słyszę, jak płacze w samochodzie przez otwarte okno.
Marcus robi krok naprzód. Wyciąga białą kopertę.
„Panie Holloway, to jest oficjalne wezwanie do zaprzestania naruszeń. Nie wolno panu ponownie wchodzić na tę posesję bez pisemnej zgody Olivii. Wszelkie próby roszczenia sobie prawa własności, zmiany zamków lub kontaktowania się z panną Holloway w sprawie gróźb dotyczących tej posesji zostaną udokumentowane i przekazane do biura prokuratora okręgowego”.
Gerald patrzy na kopertę.
On tego nie bierze.
Marcus kładzie ją na stoliku kawowym.
„Wszystko jest udokumentowane. Akt powierniczy, pozwolenia, rachunki, prawo jest jasne.”
Diane zwraca się do mnie.
Jej oczy są opuchnięte.
„Olivio, proszę.”
Proszę, co?
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
